20 Listopad 2017 23:36
MENU GŁÓWNE
Strona Główna
Linki
Ekipa / kontakt
Planowane wyprawy
Sponsorzy
 
ŚWIADKOWIE HISTORII
Materiał własny

Materiał nadesłany
 
RELACJE Z WYPRAW
Droga niemiecka
Dęba- Mielec


Granica Lager Dęba

Infrastruktura
kolejowa w
Lager Deba
 
ARTYKUŁ
WOJENNA KWATERA HITLERA- Wilczy Szaniec

SCHRONY KOLEJOWE- Stępina- Cieszyna, Strzyżów

POLIGON WAFFEN SS "Heidelager"- Pustków

BAZA RAKIETOWA V1, V2- Blizna

GETTO ŻYDOWSKIE- Rzeszów

GETTO ŻYDOWSKIE- Kraków

 
WSPÓŁRZĘDNE GEOGRAFICZNE OBIEKTÓW
Lager Deba

Droga niemiecka LAGER DEBA- LAGER MIELEC

Poligon Wehrmachtu "Południe"

Poligon Waffen SS "Heidelager"

 
GALERIA ZDJĘĆ
Militariada

Obozy koncentracyjne

Architektura sakralna

Opuszczone

Nasze znaleziska

Fotki z naszych wypraw

Film

 
KSIĘGA GOŚCI
ZAPRASZAM DO KSIĘGI GOŚCI

ZAPRASZAMY DO KSIĘGI GOŚCI




Od 23 czerwca 2009 roku
odwiedziło stronę


o2u.pl - 
darmowe liczniki


Gości


 
Logowanie
Nazwa Użytkownika

Hasło



Nie jesteś jeszcze naszym Użytkownikiem?
Kilknij TUTAJ żeby się zarejestrować.

Zapomniane hasło?
Wyślemy nowe, kliknij TUTAJ.
 
Wilczy Szaniec- artykuł


obrazek



Wilczy Szaniec- jedna z głównych kwater Hitlera.
W tym potężnym mazurskim kompleksie bunkrów i baraków decydowały się losy II wojny światowej.
Nazwa Wilczy Szaniec (Wolfschazne), pochodzi od pseudonimu partyjnego Hitlera "Pan Wilk" ("Herr Wolf").
Hitler podobnie nazwał również inne swoje kwatery- Wilkołak (Werwolf) Ukraina; Wilczy Jar (Wolfsschlucht) w pobliżu granicy belg.- franc.; Wilczy Jar II (Wolfsschlucht II) Francja.



fotka
Plan Wilczego Szańca (Wikipedia).

1. Pomieszczenia biurowe i mieszkalne gwardii przybocznej Hitlera (niem. Führer Begleit Battalion, FBB); 2. Budynek gwardii przybocznej i służby bezpieczeństwa Rzeszy (niem. Reichssicherheitsdienst, RSD); 3. Awaryjny generator prądu; 4. Bunkier ; 5. Budynki szefa prasy dra Otto Dietricha; 6. Barak Speera, mapiarnia, miejsce nieudanego zamachu na Hitlera z 20 lipca 1944; 7. Służba bezpieczeństwa Rzeszy; 8. Schron dla gości; 9. Gwardia przyboczna Hitlera; 10. Budynek służb stenograficznych; 11. Służba bezpieczeństwa, dowódca służby bezpieczeństwa Rattenhuber, szef Abt.I/RSD Högl, poczta; 12. Węzeł łączności, centrale dalekopisowa i telefoniczna; 13. Garaże; 14. Kierowcy ;15. Kino; 16. Kotłownia; 17. Przedstawiciele przy kwaterze: Bodenschatz, Hewel, Voss, Wolff, Fegelein, Dr Morell; 18. Magazyn żywności; 19. Dom Martina Bormanna, osobistego sekretarza Hitlera; 20. Schron przeciwlotniczy Bormanna i jego personelu; 21. Osobista adiutantura Hitlera i Naczelnego Dowództwa Wehrmachtu, urząd personalny Naczelnego Dowództwa Wehrmachtu; 22. Kasyno II; 23. Gen. Alfred Jodl, szef sztabu (WFA/WFSt) Naczelnego Dowództwa Wehrmachtu; 24. Basen przeciwpożarowy; 25. Pomieszczenia służbowe przedstawicielstwa ministerstwa spraw zagranicznych; 26. Dr Fritz Todt, a po jego śmierci Albert Speer; 27. Hotel gwardii przybocznej Hitlera; 28. Schron przeciwlotniczy ogólnego użytku z działami przeciwlotniczymi i karabinami maszynowymi na dachu; 29. Kasyno I; 30. Nowa herbaciarnia; 31. Feldmarszałek Wilhelm Keitel – szef Naczelnego Dowództwa Wehrmachtu; 32. Stara herbaciarnia; 33. Dom Hermanna Göringa marszałka Rzeszy; 34. Schron przeciwlotniczy Göringa ze stanowiskami dział przeciwlotniczych, karabinów maszynowych oraz reflektorów; 35. Przedstawicielstwo naczelnego dowództwa Luftwaffe; 36. Przedstawicielstwo naczelnego dowództwa marynarki; 37. Bunkier Hitlera, ze stanowiskami dział przeciwlotniczych (niebieski obiekt w kształcie krzyża); 38. Linia kolejowa Kętrzyn – Węgorzewo



Początkiem jesieni 1940 roku, naczelne dowództwo Wehrmachtu podjęło decyzję o budowie w Prusach Wschodnich punktu dowodzenia działaniami wojennymi na froncie wschodnim.
Na usytuowanie kwatery wybrano okolice wsi Gierłoż, położonej na wschód od Kętrzyna czy też raczej Rastenburga jak się wówczas nazywał.
O lokalizacji tej zadecydowało przede wszystkim dogodne położenie z punktu widzenia bezpieczeństwa. Teren bagnisty, pagórkowaty, pokryty gęstym lasem mieszanym bardzo trudny dla projektantów i budowniczych, dawał duże możliwości zamaskowania kwatery a także ochrony przed atakiem sił spadochronowych.
Przed wojskami lądowymi w naturalny sposób kwaterę chronił pas wielkich jezior mazurskich. Ponadto teren ten był słabo zaludniony dzięki czemu całą ogromną operację, można było wykonać unikając większych wysiedleń i zarazem zwracania na nią uwagi.
Utrzymanie lokalizacji kwatery w tajemnicy stanowiło jeden z priorytetów budowy.



fotka
Bagna, otaczające kwaterę, były idealnym miejscem lęgowym komarów.
Jedną "dzielnicę" Wilczego Szańca nazwano "komarzą siedzibą" ("Mückenheim").



fotka
Przed plagą komarów chroniono twarze siatkami.



Budowę Wilczego Szańca powierzono największej niemieckiej organizacji budowlanej- Organizacji Todta, która to pod pozorem budowy zakładów chemicznych "Askania", późną jesienią 1940 roku rozpoczęła prace budowlane.
Pierwszym etapem prac w kętrzyńskim lesie była modernizacja dworca kolejowego. Wybudowano nowy peron kolejowy, bocznice kolejową oraz uzbrojono teren. Leśne drogi zostały wybrukowane a inne wyasfaltowano.
W pobliżu dworca wybudowano rampę przeładunkową dowożonych tam materiałów budowlanych. Robotników zakwaterowanych w okolicy Kętrzyna, przywożono z odległych terenów Niemiec. Odcięcie ich od rodzin i znajomych ograniczyło przepust informacji na temat budowy. Do budowy głównej polowej kwatery Hitlera zaangażowano około pięć tysięcy osób.
Dla zamaskowania prawdziwego celu, jakiemu miał służyć powstający kompleks, co kilka miesięcy wymieniano grupy budowlane. Szacuję się, że przez cały okres istnienia kwatery (1941- 1944), zaangażowano łącznie około pięćdziesiąt tysięcy robotników.
Okres istnienia Wilczego Szańca przewidziany był na czas trwania wojny błyskawicznej (Blitzkrieg) ze Związkiem Radzieckim, której rozpoczęcie zaplanowano wstępnie na początek maja 1941 roku. W związku z tym budowę i rozbudowę gierłowskiej głównej kwatery Hitlera można podzielić na trzy etapy.
W pierwszym etapie (1940- 1941), kwatera składała się z ośmiu jednokondygnacyjnych naziemnych żelbetonowych obiektów oraz kilkunastu drewnianych i ceglanych baraków.
Etap drugi budowy kwatery dowodzenia (1942- 1943) był wynikiem przedłużającej się wojny ze Związkiem Radzieckim, a tym samym powiększeniem stanu osobowego kwatery.
Wybudowano przede wszystkim baraki drewniane z przeznaczeniem na pomieszczenia biurowe i mieszkalne. Z uwagi na niebezpieczeństwo nalotów lotniczych, część z nich wzmocniono żelbetonowymi stropami. Wybudowano również dwie kotłownie za pomocą których ogrzewanie elektryczne zastąpiono węglowym.
Trzecia faza rozbudowy Wilczego Szańca (1944) miała związek ze zbliżającym się frontem wschodnim. Istniejące już betonowe schrony (schron Hitlera, obiekt dla gości, dwie centrale dalekopisowe) zostały dodatkowo wzmocnione.
Przystąpiono również do budowy od podstaw schronów Göringa, Martina Bormanna i schronu ogólnego użytku.
Wszystkie wyżej wymienione obiekty powstały na zasadzie podwójnych ścian i stropów między, którymi powstała siedemdziesięciocentymetrowej szerokości przestrzeń, która wypełniona była żwirem lub grysem bazaltowym.
Grubość zewnętrznego płaszcza przy tego typu obiektach sięgała sześciu metrów. W wypadku ataku lotniczego, układ ten (bunkier w bunkrze) miał łagodzić wstrząsy oraz zapewnić bezpieczeństwo osobom znajdującym się wewnątrz przed największymi wówczas bombami lotniczymi.



fotka
Przekrój schronu ciężkiego.



Względy bezpieczeństwa Wilczego Szańca w którym skoszarowano całe naczelne dowództwo Wehrmachtu, marszałka Rzeszy, Reischfürhera SS oraz samego Fürhera stały się sprawą najważniejszą.
Nic dziwnego, że maskowaniem całego kompleksu dowodzenia powierzono wyspecjalizowanej firmie ogrodniczej "Seidensprinner" ze Stuttgartu.
Większość znajdujących się tutaj obiektów posiadał płaskie, zagłębione na trzydzieści centymetrów dachy, które wypełniano ziemią w której sadzono krzewy, siano trawę i ustawiano sztuczne drzewa. Teren pomiędzy budynkami zabezpieczano siatkami maskującymi.
Skuteczność kamuflażu sprawdzano za pomocą zdjęć lotniczych. Za osobiste bezpieczeństwo Hitlera odpowiadała służba bezpieczeństwa Rzeszy (Reichssicherheitsdienst- RSD), która składała się z dwóch grup.
Do każdej z nich należało po dziesięciu funkcjonariuszy służby kryminalnej i kilkunastu członków gwardii przybocznej Hitlera (SS- Leibstandarte Adolf Hitler).
Kompleks obiektów zbudowanych w latach 1940- 1944 pochłonął powierzchnię 250 hektarów i składał się z trzech stref bezpieczeństwa.
W pierwszej strefie położonej na północ od linii kolejowej znajdowały się schrony Hitlera, Kietla, dra Dietricha, Bormana oraz centrali telefonicznej.
W strefie tej zlokalizowano również żelbetonowe i ceglane obiekty Jodla, Göringa, wydziału personalnego wojsk lądowych, adiutantury osobistej Hitlera i Wehrmachtu, służby bezpieczeństwa batalionu przybocznego oraz lekarzy.



fotka
Ruiny wysadzonego i niemalże całkowicie zarośniętego baraku narad specjalnych. Była to budowla ceglano- betonowa o wymiarach 42x12,5 m.
W obiekcie tym 20 lipca 1944 r. został dokonany zamach na Hitlera.



fotka
Tablica pamiątkowa na której umieszczono napisy w językach polskim i niemieckim o następującej treści: "W tym miejscu stał barak, w którym 20. lipca 1944 roku Claus Schenk hrabia von Stauffenberg dokonał zamachu na Hitlera. Zarówno On jak i wielu innych, którzy stawili opór dyktaturze hitlerowskiej zapłaciło za to życiem".



fotka
Bunkier dla gości "Gästebunker".
Jest On typowym schronem ciężkim. Tego typu obiektów w kętrzyńskim lesie powstało siedem. Wymiary schronu wynoszą 45x27 m, a grubość podwójnych stropów i ścian- 5,5 m.



fotka
Schron Martina Bormanna.
Obiekt miał służyć Bormannowi i jego najbliższemu otoczeniu jako schron przeciwlotniczy. Obiekt zbudowany w ciągu sześciu tygodni, nigdy nie był wykorzystany.



fotka
Północna ściana schronu Martina Bormanna.



fotka
Bunkier Hitlera.
Ostateczny kształt uzyskał schron Hitlera po zakończeniu prac wzmacniających końcem września 1944 roku. Wysokość podwójnego stropu w tym obiekcie wynosiła 8 metrów, a szerokość podwójnych ścian- 5 metrów.



fotka
Bunkier Hitlera.



fotka
Bunkier Hitlera.
Tylko frontowa ściana tego schronu zachowała się do dnia dzisiejszego w stosunkowo dobrym stanie.



fotka
Bunkier Hitlera .



fotka
Zburzone wnętrze bunkra A. Hitlera.



fotka
Zburzone wnętrze bunkra A. Hitlera.



fotka
Centrala dalekopisowa.
Z Wilczego Szańca można było bezpośrednio połączyć się z Berlinem.



fotka
Centrala dalekopisowa.



Na wyznaczonym obszarze drugiej strefy położonej na południe od drogi łączącej Kętrzyn z Węgorzewem, znajdowały sie jednokondygnacyjne żelbetonowe, ceglane oraz drewniane baraki.
Mieściły się w nich wydziały Wehrmachtu oraz pomieszczenia batalionu przybocznego Hitlera. W żelbetonowym obiekcie zainstalowano centralę dalekopisową.
Znajdowała się też stacja i bocznica kolejowa przeznaczona dla pociągu specjalnego Hitlera.
W części wschodniej tej strefy, znajdowały się obiekty należące do przedstawicielstw naczelnych dowództw marynarki wojennej i wojsk lotniczych, ministerstwo spraw zagranicznych oraz najpotężniejszy bunkier całego kompleksu- schron przeciwlotniczy ogólnego użytku.



fotka
Obiekt w którym mieściły się pomieszczenia biurowe i mieszkalne gwardii przybocznej führera.
Obecnie znajduje się w nim restauracja i hotel.



fotka
Budynek w którym znajdował się hotel batalionu ochrony kwatery Hitlera (Führer- Begleit- Bataillon).



fotka
Bunkier ogólnego użytku.
Jest największym obiektem kwatery (65x40 m). Był to schron przeciwlotniczy powszechnego użytku, przeznaczony dla mieszkańców kwatery, którzy stacjonowali w południowo- wschodnim sektorze Wilczego Szańca.
Po obiekcie tym zachowała się w całości tylko ściana frontowa. Stalowe drabiny służyły żołnierzom do wchodzenia na dach, gdzie znajdowały się stanowiska bojowe, wyposażone w szybkostrzelne karabiny maszynowe, działa i reflektory przeciwlotnicze.



fotka
Bunkier ogólnego użytku.



fotka
Niszczejący przystanek kolejowy.



fotka
Linia kolejowa łącząca Kętrzyn z Węgorzewem. W czasie II wojny światowej linia używana była do celów wojskowych, przebudowana na potrzeby Wilczego Szańca poprzez dobudowanie drugiego toru przelotowego oraz bocznicy odstawczej.



Strefa trzecia obejmowała swym zasięgiem budynki i pomieszczenia ochrony, magazyny, składy paliw, budynki i instalacje zaplecza technicznego.
Każda strefa oddzielona była od siebie ogrodzeniem z drutu kolczastego, a wejścia do każdej z nich wymagało odrębnej przepustki.
Mimo, zdawałoby się, tak szczelnej izolacji od świata zewnętrznego, zdarzyło się kilka przypadków wejścia osób obcych na teren kwatery.
" ...09. 07. 42 został zastrzelony przez wartowników pewien Polak podczas przechodzenia przez zapory z drutu kolczastego. Miał on przy sobie chlebak, w którym znajdowało się trochę chleba, mięsa i scyzoryk...".
"...W sierpniu 1943 roku podczas zmiany warty, pewna Polka nieumyślnie przekroczyła zewnętrzną strefę bezpieczeństwa niedaleko wartowni "Wschód". Szła ona wzdłuż torów w kierunku zachodnim i dopiero przy wartowni "Zachód" została zatrzymana...".
20 września 1943 roku ze strefy I wydzielono tzw. strefę "A", w której znalazły się schrony- Hitlera, Bormana, Keitla oraz obiekty mieszczące osobistą adiutanturę Hitlera, adiutanturę Wehrmachtu i personalny urząd wojsk lądowych.



strefa



Nowopowstała strefa była obszarem szczególnie chronionym. Wejście do niej wymagało specjalnej, jednorazowej przepustki, a gości obowiązywał bezwzględny zakaz wnoszenia broni. Na obszar ten samochodem mogli wjeżdżać wyłącznie feldmarszałkowie, generałowie, ministrowie.
Bramy wjazdowe zabezpieczało czterech funkcjonariuszy z batalionu przybocznego führera i służby bezpieczeństwa Rzeszy.
W okresie od 14 lipca 1944 roku do 1 października 1944 roku strefę "A" tworzyły- schron dla gości zamieszkiwany przez Adolfa Hitlera, barak narad oraz barak gwardii przybocznej Hitlera. We wspomnianym okresie, dotychczasowy schron Hitlera, wzmacniany był dodatkowym pancerzem żelbetonowym.
Przez cały okres istnienia tajnej kwatery "Wilczy Szaniec", zbudowanych zostało około 200 obiektów różnej wielkości i przeznaczenia. Wjazdu na teren Wilczego Szańca strzegły trzy wartownie umieszczone przy bramach. Zachodniej od strony Kętrzyna, południowej przy drodze na lotnisko oraz wschodniej przy wylocie w kierunku Węgorzewa.
Cały kompleks zabezpieczony był zasiekami z drutu kolczastego oraz polami minowymi o szerokości do 100 metrów.
Granicę wszystkich stref nieustannie przemierzały piesze patrole, których zadaniem była kontrola nad wszystkimi osobami i pojazdami na terenie kwatery.
Za ochronę zewnętrzną odpowiedzialny był zmotoryzowany batalion przyboczny führera. Wyposażony był w czołgi, działa przeciwlotnicze oraz broń ciężką. W oddalonej o 75 km Gołdapi stacjonowała przygotowana do walki wręcz jednostka powietrzno- desantowa.
Nad bezpieczeństwem Wilczego Szańca czuwały poza tym oddziały nasłuchu, których zadaniem było wykrywanie samolotów w promieniu do 100 km.



fotka
Żołnierz batalionu przybocznego Hitlera podczas pełnienia służby.



fotka
Wartownia oficerska.



fotka
Czołg IV batalionu przybocznego Hitlera.



fotka
Działo IV baterii przeciwlotniczej w pobliżu miejscowości Czerniki.



Wilczy Szaniec to miejsce z którego Hitler dowodził wojskami na froncie wschodnim i tutaj był najbliższy śmierci podczas najsłynniejszego zamachu na Jego życie.



fotka
Pułkownik hrabia Claus Schenk von Stauffenberg
(ur. 15. 11. 1907 r. w Jettingen (Bawaria), zm. 21. 07. 1944 r. w Berlinie).
W czasie II wojny światowej brał udział w kampaniach przeciwko Polsce, Francji i ZSRR. W lutym 1943 roku został pierwszym oficerem sztabu generalnego 10 dywizji pancernej, biorącej udział w kampanii afrykańskiej.
7 kwietnia 1943 roku został ciężko ranny podczas ataku lotniczego.
Stracił lewe oko, prawą rękę i dwa palce u lewej dłoni.
W październiku 1943 roku został szefem sztabu w urzędzie ogólnym wojsk lądowych.
Należał do grupy spiskowców, którzy zaplanowali i zrealizowali nieudany zamach na życie Hitlera w tajnej kwaterze führera w Wilczym Szańcu.



W kwaterze polowej w Gierłoży miało miejsce jedno z najbardziej dramatycznych wydarzeń II wojny światowej- zamach na Adolfa Hitlera.
Zamach został przygotowany przez spiskowców z kręgów wojskowych Wehrmachtu oraz przez osoby cywilne.
Na bezpośredniego wykonawcę zamachu wyznaczono pułkownika Clausa von Stauffenberga. On jako jedyny z zamachowców miał dostęp do Hitlera, a 20 lipca 1944 roku miał złożyć sprawozdanie dotyczące włączenia jednostek armii zapasowej do działań na froncie wschodnim.
Do zamachu miało dojść podczas narady, która wyjątkowo została przeniesiona z bunkra dla gości do baraku odpraw.
Pułkownik miał ze sobą dwie kilogramowe bomby z chemicznymi zapalnikami działającymi z dziesięciominutową zwłoką. Aby zyskać na czasie bezpośrednio przed naradą, pułkownik poprosił o możliwość odświeżenia się. Przydzielono mu prywatną kwaterę Freyenda, gdzie rozpoczął uzbrajanie bomb. Narada zaplanowana była na godzinę trzynastą, ale została przyśpieszona o pół godziny ze względu na przyjazd Mussoliniego.
Ponaglany przez zniecierpliwionych oficerów, Stauffenberg zdołał uzbroić tylko jedną bombę, drugi ładunek wybuchowy zabrał ze sobą jego adiutant Werner von Haeften. Spóźniony na naradę Stauffenberg poprosił adiutanta Keitla o udostępnienie mu miejsca możliwie blisko führera. Prośba ta nie wywołała zdziwienia, bo po przykrych wydarzeniach w Afryce, pułkownik miał kłopoty również ze słuchem.
Pułkownik Stauffenberg umieścił teczkę z ładunkiem wybuchowym w odległości około 2-3 metrów od Hitlera, tak blisko jak tylko mógł.
Po upływie kilku minut wyszedł z pomieszczenia pod pretekstem wykonania telefonu. W momencie wsiadania Stauffenberga i jego adiutanta do samochodu oddalonego 200 metrów od baraku, nastąpiła detonacja. Przekonany, że wszyscy zginęli podążył do Berlina, by wziąć udział w operacji "Walkiria"- przejęciu władzy przez spiskowców.
Zamach jednak był nieudany.
"Teczka wystawała nieco ponad krawędź stołu, jest więc bardzo możliwe, że przeszkadzała ona pułkownikowi Brandtowi, który być może przesunął ją nieco dalej pod stół. Nie przestawił jej jednak- jak przedstawiają to niektórzy autorzy- ze strony zewnętrznej wspornika stołu na stronę wewnętrzną".
Wybuch bomby zabiłby wszystkich gdyby spotkanie odbywało się w szczelnym betonowym bunkrze. W baraku była drewniana podłoga a okna szeroko otwarte, wszystko to sprawiło że energia wybuchu została częściowo zneutralizowana, wchłonięta przez otoczenie.
Zamach mógłby sie powieść, gdyby Stauffenbergowi udało się uzbroić dwie bomby, wówczas doszłoby do podwójnej eksplozji.
Podłożony przez pułkownika Stauffenberga ładunek wybuchowy zdewastował doszczętnie wnętrze sali narad.



fotka
Spustoszone wnętrze sali narad- tuż po zamachu.



fotka
Adolf Hitler i Benito Mussolini oglądają spustoszoną salę narad kilka godzin po zamachu.



"W strzępach wisiały wykonane z drewna oraz słomianych mat wykładziny sufitu i ścian, ramy okienne były połamane, zasłony poszarpane. Wszędzie leżały połamane krzesła, potłuczone szkło i porozrzucane papiery, a z dębowego masywnego blatu stołu ocalał jedynie niewielki fragment. W miejscu, gdzie stała teczka z bombą, powstał w ziemi lej o średnicy ok. 1,5 m."
W wyniku eksplozji ciężko rannych zostało jedenastu spośród dwudziestu czterech uczestników narady, zmarło czterech.



fotka
Przybliżone miejsca, zajmowane przez uczestników narady 20 lipca 1944 roku.
(Źródło: Hoffmann P.: Widerstand. Staatsstreich. Attentat, s. 898.)

1. Adolf Hitler; 2. Gen. Adolf Heusinger (szef oddziału operacyjnego wojsk lądowych); 3. Gen. Günther Korten (szef sztabu generalnego wojsk lądowych)- ŚMIERTELNIE RANNY; 4. Płk Heinz Brandt (z-sa gen. Adolfa Heusingera)- ŚMIERTELNIE RANNY; 5. Gen. Karl Bodenschatz (przedstawiciel naczelnego dowództwa wojsk lądowych); 6. Płk Heinz Waizenegger (adiutant feldmarszałka Keitla); 7. Gen. Rudolf Schmundt (adiutant Wehrmachtu przy führerze)- ŚMIERTELNIE RANNY; 8. Płk Heinrich Borgmann (adiutant Hitlera); 9. Płk Walther Buhle (szef sztabu wojsk ladowych w OKW); 10. Wiceadmirał Jesco von Puttkamer (adiutant marynarki wojennej przy Hitlerze); 11. Heinrich Berger (stenograf)- ŚMIERTELNIE RANNY; 12. Kpt. Heinz Assmann (adiutant Hitlera); 13. Płk John von Freyend (adiutant feldmarszałka Wilhelma Keitla); 14. Gen. Walther Scherff (szef sekcji historycznej naczelnego dowództwa Wehrmachtu); 15. Kontradmirał Hans Voss (przedstawiciel naczelnego dowództwa marynarki wojennej); 16. SS- Hauptsturmführer Otto Günsche (adiutant A. Hitlera); 17. Płk Nicolaus von Below (adiutant A. Hitlera); 18. SS- Brigadenführer Hermann Fegelein (przedstawiciel Himmlera przy Hitlerze); 19. Heinz Buchholz (stenograf); 20. Mjr Herbert Büchs (adiutant gen. Alfreda Jodla); 21. Franz Sonnleithner (przedstawiciel ministerstwa spraw zagranicznych); 22. Gen. Walter Warlimont (szef oddziału operacyjnego przy OKW); 23. Gen. Alfred Jodl (szef sztabu naczelnego sił zbrojnych Wehrmachtu); 24. Feldmarszałe Wilhelm Keitel (szef naczelnych sił zbrojnych OKW); 25. Płk Claus von Stauffenberg (opuścił barak przed eksplozją bomby).



Obrażenia wodza były niewielkie. Opuchnięta ręka, drzazgi ze stołu w nodze, uszkodzone bębenki w uszach.
Stosunkowo szybko doszedł do siebie. Już po niespełna czterech godzinach po zamachu Hitler był wstanie powitać na miejscowym dworcu kolejowym Mussoliniego, natomiast późnym wieczorem wygłosił orędzie do narodu.
Spisek w Berlinie przetrwał zaledwie siedem godzin. Hrabia Claus von Stauffenberg został błyskawicznie skazany i tej samej nocy ok. godz. 0.30 rozstrzelany. Egzekucji dokonano na dziedzińcu bloku ogólnego urzędu wojsk lądowych.
Gdy wymierzano w niego lufy karabinów, zawołał "Niech żyją święte Niemcy".


W październiku 1944 roku oddziały Armii Czerwonej zbliżyły się do granic Prus Wschodnich.
W związku z realnym niebezpieczeństwem bezpośredniego ataku na Wilczy Szaniec, 20 listopada 1944 roku główną kwaterę przeniesiono do Zossen w pobliżu Berlina.
Dwa dni później feldmarszałek Wilhelm Keitel wydał rozkaz zaminowania kwatery. Niemcy nie mogli pozwolić aby kwaterę wykorzystali Rosjanie, których dywizje znajdowały się zaledwie kilkanaście kilometrów od Kętrzyna.
W miarę możliwości wywożono wszystko to, co mogło się przydać. Z bunkrów zostały zdemontowane działa oraz karabiny i pociągiem przetransportowane do stanowisk obrony przeciwlotniczej koło Olsztyna.
Techniczne przygotowania oraz rozkaz wysadzenia obiektów pod kryptonimem "Inselsprung" (wysadzenie wyspy) zostały wykonane przez generała E. Jacoba w nocy z 24 na 25 stycznia 1945 roku.
Wykorzystano najlepsze dostępne materiały wybuchowe. Na jeden schron zużywano po kilka ton trotylu.
Od wstrząsu pękał lód na pobliskich jeziorach, a potężne betonowe bloki dosłownie wylatywały w powietrze, czasem nawet i 30 metrów.
Potęga schronów była tak wielka, że nie udało się ich zniszczyć w całości. W dobrym stanie ocalały te nieliczne budynki, które wówczas zostały jedynie zaminowane. 27 stycznia 1945 roku, oddziały Armii Czerwonej zdobyły bez walki byłą kwaterę Hitlera. Rozminowanie kwatery, terenu trwało aż do jesieni 1955 roku.
Łącznie trzeba było rozminować 72 ha lasu i ponad 52 ha gruntów. Polscy saperzy unieszkodliwili tu 54 tysiące min przeciwpiechotnych i przeciwpancernych. Kilka lat później Wilczy Szaniec przekazano władzom cywilnym i udostępniono do zwiedzania. Jak na ironię takie właśnie życzenie miał wyrazić Adolf Hitler, który sądził że po wojnie kwatera będzie jednym z pomników Jego triumfu.
Wilczy Szaniec jest dziś atrakcją turystyczną.



fotka
Po zniszczeniu kwatery przez samych Niemców, pozostał tu głównie betonowy gruz.
Ogrom tych obiektów nadal robi wrażenie.



fotka






Opis, zdjęcia- Piotr Szaro
Zródła- J. Szynkowski Wilczy Szaniec
Wikipedia




 
Komentarze
Brak komentarzy.
 
Dodaj komentarz
Zaloguj się, żeby móc dodawać komentarze.
 
Oceny
Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.

Brak ocen.
 

Załóż : Własne Darmowe Forum | Własną Stronę Internetową | Zgłoś nadużycie